Η ιστορία μου

Δεν ξέρω αν είναι πλεονέκτημα ή μειονέκτημα να έχεις ταλέντο, να είσαι ικανός, σε πολλά και πολύ διαφορετικά πράγματα. Όταν, το 1996, ανακοίνωσα στους γονείς μου ότι θα έδινα εξετάσεις για να μπω στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών η μητέρα μου είχε απαντήσει με απογοήτευση: ‘Θα αφήσεις το διδακτορικό σου για να γίνεις ζωγράφος;’ Το ‘ζωγράφος’ είχε ηχήσει ιδιαίτερα μικρό τότε στα χείλη της σε σύγκριση με την προοπτική μιας ακαδημαϊκής καριέρας σαν μηχανικός στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο.

Πάντα αγαπούσα τη ζωγραφική αλλά δεν ήξερα πώς μπορούσα να ασχοληθώ επαγγελματικά με αυτό. Είχα επιτύχει στις πανελλήνιες εξετάσεις με την πρώτη και είχα περάσει στο Πολυτεχνείο με σειρά. Τελείωσα το πτυχίο μου σαν μηχανικός πρώτη στο έτος μου. Πήρα μια πολύ καλή υποτροφία για να κάνω μεταπτυχιακό στο καλύτερο τότε πανεπιστήμιο του Λονδίνου σε σπουδές μηχανικών. Άρχισα να δουλεύω ως ερευνήτρια σε Ευρωπαϊκά κοινοτικά προγράμματα και ταξίδευα συχνά σε διαφορετικές χώρες της Ευρώπης για συνεργασίες και συνέδρια. Παράλληλα παρέδιδα κάποια μαθήματα σαν υποψήφια διδάκτωρ στο Πολυτεχνείο και κάποιοι από τους φοιτητές με πειράζαν γιατί είμασταν πολύ κοντά ηλικιακά.

Παρόλα αυτά, όταν στα 25 χρόνια μου ξεκίνησα συστηματικά μαθήματα ζωγραφικής για ενήλικες με έναν επαγγελματία ζωγράφο, τον Παναγιώτη Μπελντέκο, ένιωθα ότι αυτός ο δρόμος περιείχε περισσότερη αλήθεια και ουσία για μένα απ’ οτιδήποτε άλλο. Και επιτέλους είχα βρει την υποστήριξη που χρειαζόμουνα για να τον ακολουθήσω –γιατί οι εξετάσεις για την Α.Σ.Κ.Τ. δεν ήταν καθόλου εύκολες. Τα δύο καλοκαίρια που πέρασα προετοιμαζόμενη για τις εξετάσεις, αντί να κάνω και κάποιες ανέμελες διακοπές, ήταν μόνο η αρχή των δοκιμασιών μου.

Ακολούθησαν τα χρόνια που παρακολουθούσα ένα πλήρες εκπαιδευτικό πρόγραμμα στην Καλών Τεχνών ενώ παράλληλα συνέχιζα να εργάζομαι και να ταξιδεύω όπως πριν. Όταν έγινα πτυχιούχος ζωγράφος, είχα πια μία μόνιμη θέση στο Πολυτεχνείο, με συνεχές ωράριο –και η ζωγραφική ήταν στριμωγμένη στο χρόνο που μου περίσσευε. Ένιωθα όλο και μεγαλύτερη δίψα για δημιουργικότητα και όλο και περισσότερο διχασμένη όταν δεν την ακολουθούσα. Το μεταπτυχιακό που έκανα στη Σχολή Αρχιτεκτόνων του Ε.Μ.Π. με εκπαιδευτική άδεια, ήταν η πρώτη διέξοδος για περισσότερη δημιουργικότητα και τροφή για το πνεύμα μου. Όταν, μετά από κάποια ακόμα χρόνια εργασίας σε ένα εντελώς στεγνό πόστο, δεν κατάφερα να πάρω εκπαιδευτική άδεια για να ασχοληθώ με τη διδακτορική διατριβή μου, είχε έρθει η ώρα να παραιτηθώ.

Στην Ελλάδα του 2007 δεν μπορούσε κάποιος να επιβιώσει σαν νέος ζωγράφος, πόσο μάλλον τα χρόνια της οικονομικής κρίσης που ακολούθησαν. Άρχισα να πραδίδω μαθήματα ζωγραφικής σε ομάδες παιδιών και παράλληλα είχα πάρει υποτροφία για τη διδακτορική μου διατριβή πάνω στο έργο του Ολλανδού ζωγράφου Vermeer. Οι μαθητές μου ήταν και είναι ένα μεγάλο σχολείο ζωής για μένα. Οι ώρες που έχω περάσει μαζί τους είναι ώρες δημιουργικότητας, έμπνευσης και χαράς –αλλά και συνεχών προκλήσεων, γιατί κάθε ψυχή έχει τον δικό της τρόπο αντίληψης, μάθησης και έκφρασης, τις δικές της ιδιαιτερότητες, και χρειάζεται έναν διαφορετικό τρόπο επικοινωνίας και προσέγγισης.

Έχοντας πια ολοκληρώσει και τη διδακτορική μου διατριβή, νίωθω την επιθυμία να μεταδώσω γνώσεις και σε άλλο επίπεδο, φέρνοντας ενήλικες σε ουσιαστικότερη επαφή με τον κόσμο της έμπνευσης και της δημιουργίας μέσα από διαλέξεις πάνω στο έργο μεγάλων καλλιτεχνών. Αλλά και μέσα από τη συγγραφή ενός μυθιστορήματος πάνω στα τελευταία χρόνια της ζωής του Vermeer, το οποίο ελπίζω να εκδοθεί σύντομα.

Η ενασχόληση μου με την τέχνη μου άνοιξε έναν δρόμο, έναν τρόπο ζωής συνυφασμένο με την έμπνευση και τη δημιουργία, μια αστείρευτη καρποφόρα πορεία. Είμαι ευγνώμων για την ύπαρξή της στη ζωή μου και θέλω να μοιραστώ αυτήν την ψυχική ανάταση μέσα από το έργο μου, σε όλες τις διαφορετικές του εκφάνσεις.



Συνεντεύξεις